بچه که بودم در رویاهایم خودم را رئیس جمهور می دیدم بعد ها که بزرگ شدم و دیدم هیچ پخی نیستم به این رویایم می خندیدم و فکر می کردم برای ریئس توالت های مترو هم خیلی باید زور بزنم و البته یقینا در آخر هم حراستی چیزی پیدا می شد موضوعم را مثل همان کاسه معروف چپه کند . در کل خودم را فردی مستاصل می دیدم که ذاتا موضوعیت پیدا نکرده هیچ کس مثل او نیست و هیچ کس به او توجه ندارد و زور او به هیچ کس نمی رسد و او فقط طفلی است در زیر سم اسبهای رمیده ای که تنها موضوعش می تواند این باشم زیر سم این همه اسب چرا هنوز لگد نشده . با تمام این حرفها بزرگ شدن جریانی با پسوند اجبار است البته منظورم همان بزرگ شدنی است که

البته دو حرف می خوام بزنم که اول دومی شو می گم خیلی ساده می توان به افکار سر و سامان داد فقط باید دید این فکر در چه بستری رشد کرده است زمان بستر تاریکی هاست و خیلی از افکاری که ما بر انها پا فشاری می کنیم نطفه شان در بستری تاریک بسته شده است و مرور زمان بر انها رنگ ماندگار زده است در حالی که ماندگاری یک فکر دلیل درست بودن ان نیست درست مانند کودکی که بخاطر برداشتن یک سیب کتک مفصلی خورده باشد تا سن کهولت هر موقع چشمش به سیب بیفتد یادش می اید از ان همه کتک اما حرف دوم حال و روز این روز های من چیست به اتاقم می ایم معمولا هر شب لباسهای کثیفم را در گوشه ای پرتاب می کنم و حالا ان لباسها مانند یک تل

شاید باید دهه نود دهه موبایل نامید . در این زمان همه موبایل دارند همه سرشان تو اینترنت است و سرگرمی مردم شده تلگرام و وی چت و ... حالا خوب یا بد قضیه بماند چیزی که من با ان مشکل دارم همین اهنگ هایی است که موقع زنگ زدن به کسی پخش می شود یکی برایت ترانه می خواند دیگردعا می خواند و ان یکی برایت سخنرانی پخش می کند . در این میان خیلی ها تلاش می کنند شخصیت خودشان را به رخ دیگران بکشند یکی که می خواهد ثابت کند خیلی طرفدار فلانی است سخنرانی او را برایت پخش می کند و وقتی بهش زنگ می زنی تا دو دقیقه می گذارد تا سخنرانی گوش کنی . یکی بود که وقتی من بهش زنگ می زدم برایم دعا می خواند یک روزی در جمع دوستان